Blog von buchplanet.ch | gebrauchte Bücher zu unschlagbaren Preisen

Mol so richtig Baaslere!

von Julia S.


Der Fasnachtshund
us „Der Glopfgaischt goht um…“ aus dem Pharos-Verlag Hansrudolf Schwabe AG, Basel. Zwai Waggis (Der klassische Waggis ist eine traditionelle Verkleidung mit imposanter Larve der Basler Fasnacht), wo guet intrigiere kenne, die hänn alli Chance, wo me sich numme ka dängge. Wenn si mit ihre gwaltige Durlipszinggen und ihre blaue Bluuse, mit ihre digge Stäggen und mit em Gärnli volle Gmieser, mit de wysse Häntsche, mit de Holzschueh und mit em wysse, oder mit em schwarze Zipfelkämmli naimen erschyne, derno spitze d Lyt iberal d Ohre. Zerscht mache si naimen in ere Baiz e Haide-Spedaggel und derno zaige si uff aimool mit em Stäggen in en Egge. Dert lacht au scho ain grampfhaft; aber e zarti Gänslihuut goht em vilicht ainewäg der Buggel uff, wenn er nit ganz, ganz suuber isch ibers Nierestigg. Und jetz gohts loos! Jetz kunnt dä furchbar Ziegel vom erschten Augschte wider firen und die Kalberey mit däm Veelo und mit der Schuuggerey säbetsmool. Si rupfen ems Kaiglen uff und dass er d Frau eso vyl ellai liess und dass er im Gschäft däm Maitli in der Regischttratur allewyle scheeni Augen aanegmacht haig, bis es der Broggurischt uus em zweite Stoog ghyrootet haig…IMG_0004

…Un si sinn wyter vo Baiz ze Baiz gwalzt, hänn do aim d Levyte verlääsen und dert aine gringglet, bis er schier Fungge gää het, und si hänn efange zimmlig schwäri Bai un de bitzeli rundi Fiess bikoo, nit numme vom Ummenanderschuehne, nai au vom vylen Absitze. Das haisst – vilicht weeniger vom Absitzen as vo dämm, wo si z sirpfle bikoo hänn, wenn si abgsässe sinn. Alti Fasnächtler hänns ase jung alli emoole miesse lehre, dass me vyl gschwinder hooch het, wemmen e baar Gleesli, wo me sunscht guet verdraage kaa, wäge der Larve dur e Stauhämli sirpfle mues. Die baide Waggissinn nämmlig Brieder gsi. Si hänn mit den Elteren im glyche Huushalt gwohnt, aber im Stogg oobedraa, in ere Mansarde, woon e diraggti Diren ins Stäägehuus gha het. Der sinn ihre baide Näschter gstande. Der aint von unsere Waggis, der Ruedi, dä het nootinoh langi Zyt noh sym Kahn bikoo. Jetz in d Glappe drohlen und aifach druffloos pfuuse – oh, wär daas wunderbar! Er het die Sähnsucht au sym eltere Brueder Joggi nit verschige. Und woon er gseh het, dass dä Joggi säälig in d Auge von ere gruusige, härzige Wohrsaagere dief aabegluegt het, do isch er aifach ganz still verduftet und het – lycht im Ziggzagg – der Haimwääg under die runde Flosse gnoo.

…Aber uff aimol isch dä Schäreschlyffer uffgfahre und het uus Lybesgreft aafoo bällen un dbäffzge wie gschosse. Der Joggi, wo het ynewlle, isch nadyrlig gheerig verschrogge. Mied isch er aber au gsi, und mit eme fremde, beese Hund aabinde, doo derzue isch er jetz,eso noh de Fimfe demorgen, aifach z fuul gsi. Zwaimool isch em dä Schäreschlyffer in d Hoosebai gfahre. Das het glänggt. Dorum het der Vatter vo däne zwai Wäggis au am andere Morge spoot der Joggi im diefschte Schloof und im Waggis under der Schaubmatte vor der Dire vo der Mansarde gfunde, won er syni Spresslig het welle go go wegge.

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.